Yavuz Sultan Selim pek sade giyinirdi. Bunun sebebini soranlara:"Süslü ve şaşalı giyinmek külfetten başka bir şey değildir.Niçin boş yere bu külfete katlanayım?" derdi.
Bir elbiseyi eskiyene kadar giyerdi.Bütün devlet erkanıda böyle davranmak zorunda kalırdı. Bir defasında venedik elçisinin istanbula gelip huzuruna çıkacağı haberi geldi.Bunun üzerine vezirler, üzerlerindeki hayli eskimiş elbiseleri değiştirme ihtiyacı hissederek sadrazam aracılığıyla durumu Yavuza tedirginlikle de olsa bildirdiler.Yavuz hiç kızmadı ve :
"Münasiptir" dedi

Elçinin geleceği gün vezirler, yeni esvaplarıyla padişahın huzuruna vardılar.Ancak gördüklerine inanamayarak dehşetli bir hayrete düştüler.Zira Yavuzun üzerinde yine o eski elbiseleri vardı. Tahtında oturmuş, keskin kılıcını çekip tahtın basamağına koymuştu. Karşı pencereden vuran gün ışığı altında parıltısı gözleri kamaştırıyordu.Bu durum karşısında bütün vezirler, üzerlerindeki görkemli elbiselerden utanıp şaşkın bir vaziyette kaldılar.

Görüşme bitip elçi dışarı çıktıktan sonra Yavuz, sadrazama bakarak:

"Paşa! Var elçiye sor, bizi nasıl bulmuşlar?" dedi.

Sadrazam, Padişahın emrini yerine getirip döndü ve elçinin intibasını nakletti.

"- Sultanım venedik elçisi: 'O Kılıcın parıltısı gözümü öyle aldı ki, kendilerini göremedim bile...' demektedir."

Yavuz tebessüm etti ve sadrazama şehadet parmağı ile kılıcı göstererek:

"- işte kılıcımızın ağzı kestikçe, kafirin gözü ondan asla ayrılamaz ve bizi görmez! Ama Allah esirgesin, birgün kesmez olur ve parlamazsa, o zaman küffar bizi hem hor görür, hemde tepeden bakar!..." dedi.

Date: 20 April 2007, Friday
Comments (0) | Add Comment